Nurgül Aydemir

Nurgül Aydemir
usulca kıpırdayan perdeleri, kuytulardaki ferahlığı, iç alemlerde yürümeyi..
İnsan talihi bu idi. Hiç kimse yıldız olarak kalamıyordu.
Sayfa 240·Kitabı okudu
Alıntı
Reklam
Korkuyu bütün ömrümce tatmıştım, o yılanı gayet iyi bilirdim. Bir kere içimize yerleşti mi bulandırmayacağı hiçbir şey yoktu.
Sayfa 238·Kitabı okudu
Alıntı
Eski neşesi kalmamıştı. Izdırap denen çemberden geçtiği muhakkaktı.
Sayfa 237·Kitabı okudu
Alıntı
Sonra yavaş yavaş mantığım değişti. Hatta dünyaya bakışım, eşyayı görüşüm, insanları anlayışım değişti. Vâkıâ bunlar bir günde olmadı. Hatta çok güçlükle ve adım adım oldu. Hatta çok defa bana rağmen oldu. Fakat oldu.
Sayfa 198·Kitabı okudu
Alıntı
En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı. Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey, bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.
Sayfa 166·Kitabı okudu
Alıntı
Reklam