“...iyi de affa değer olanı zaten herkes affeder. Asıl af, affa layık olmayanı da affetmek değil mi? Tıpkı vicdan gibi. Onu kaybetmeye en fazla hakkımız olduğu anda koruyabildiğimiz şey değil miydi vicdan?"
"Seni sevdim,
Seni birdenbire değil, usul usul sevdim.
'Uyandım bir sabah’ gibi değil, öyle değil
Nasıl yürür özsu dal uçlarına,
Ve günışığı sislerden düşsel ovalara.
Seni sevdim...
Artık tek mümkünüm sensin. ”
GÜLTEN AKIN
Geçmiş, geleceği içinde saklayan bir aynaydı. Eğer o aynaya yeterince bakarsanız istediğiniz her şeyi gösterirdi size. Çocuklar bu aynada sadece kendilerini görürlerdi. Yanılırlardı. Her çocuk, anne ve babasının bu dünyadaki aynasına vuran yansımalarıydı.