Seni hiç tanıyamadım. Sesini hatırlamıyorum, elini tutmadım, omzuna yaslanmadım. Sana dair bildiklerim birkaç fotoğraf, birkaç hatıra ve insanların anlattığı birkaç güzel cümleden ibaret.
Bazen düşünüyorum; acaba bana nasıl seslenirdin, ilk başarımla nasıl gurur duyardın, düştüğümde beni nasıl kaldırırdın?
İnsan kaybettiği birini özler derler. Ben ise hiç tanıyamadığım birini özlüyorum. Belki de en zor olanı bu. Çünkü seni anılarla değil, hayallerle seviyorum.
Yıllar geçti. Büyüdüm. Hayat bana birçok şey öğretti ama içimde hep aynı soru kaldı: "Babam yanımda olsaydı nasıl olurdu?"
Biliyorum, cevaplarını hiçbir zaman alamayacağım. Ama şunu biliyorum; senin yokluğun bile hayatımda bir iz bıraktı. Seni tanıyamadan sevdim, göremeden özledim.
Nerede olursan ol, bil ki seni hiç unutmayan bir evladın var. BABAM