...İlim denilen vâkıanın mücerret gayesi, insanın kendi nefsini beğenmekten alıkoyması, artı, ilimde derinleştikçe, kendi hiçliğini, aczini daha derinden hissetmesine yol açmasıdır.
Her bilinen ve öğrenilen yeni şey, yedeğinde ne kadar bilinmezi de beraberinde getiriyor? Bu soruyu kavrayabilen kimsenin, aslında, ilmiyle mağrur olabilmesi, kibre düşebilmesi mümkün müdür?