Dostoyevski "İnsancıklar" adlı kitabında: "Çok tuhaftı, ağlayamadım. Ama ruhum paramparça olmuştu." diyor. İnsanın içine atmasının, güçlü görünmeye çalışmasının en yorucu hali bu olsa gerek.
Yüreğimize çiçekler ektik, kopardılar
Uslanmadık
Yine gittik çiçek ektik
Bu sefer de çiğnediler
Biz güzelleştirmekten yorulduk
Onlar yıkmaktan yorulmadı
Sonra güzel olan herşey çürümeye yüz tuttu
Onlar kazandı sanarken Hepimiz kaybettik...