Aaron, “Sanırım çaresiz kelimesini de kullandın,” diye araya girdi.
Kulaklarım yanıyordu, muhtemelen radyoaktif kırmızının beş tonunda yanıp sönüyor olmalıydı. “Kullanmadım,” dedim derin bir nefes vererek. “O kelimeyi kullanmadım.” “Sen... aslında kullandın, tatlım,” diye onu onayladı en yakın arkadaşım. Hayır, eski en yakın arkadaşım.
Çok garip duygular içerisindeyim. Ne denir bilmiyorum ama sürekli acaba şu şekilde olsaydı sonu böyle olur muydu diye düşünüyorum. Sonra diyorum ki hayır bu kitabın sonu zaten hiçbir şekilde mutlu bitmezdi.
Kitapta bazı yerlerde gerçekten karakterlere sinir oldum. Hele hele sonlara yaklaşırken Akhillrus'a ama sonra düşündükçe hak verdim. Çünkü sonuçta yarı tanrı olunca ve senden tek bir beklenti olunca sende şöhrete yönelebiliyorsun. Kitapta gerçekten ağladım ve düşündükçe de daha kötü oldum biraz daha ağladım. Bu kitabın üstüne gerçekten eğlenceli bir şey okunması gerekiyor bence çünkü anında bir süre kitap okumayayım moduna geçilebiliyor. Kitap gerçekten çok güzel bir dille anlatılmış. Ve olay örgütünün oluş şekli de doğruydu savaş sırasında bildiğim kadarıyla. Beni gerçekten etkileyen güzel bir kitap oldu herkese tavsiye ediyorum. Herkese iyi okumalar.
Kheiron bir defasında, ölümlülerin icatları arasında en ahmakça olanının milletler olduğunu söylemişti. "Hangi milletten olursa olsun, hiçbir insan diğerinden değerli değildir. "