Peygamberlerin bile kırıldığı dünya burası cânımın içi; sen kırılmışsın, çok mu? Bu dünya kimsenin gönlüne göre dönmedi, kimse muradına eksiksiz kavuşmadı. En güzel insanlar en ağır imtihanlardan geçti, en temiz kalpler en derin yaraları taşıdı. Kimi sevdiğinden, kimi güvendiğinden, kimi de en ummadığı yerden incindi. Çünkü dünya, kusursuz bir mutluluğun değil; sabrın, metanetin ve insanın kendini tanımasının yeridir. Bazen bir söz kırar insanı, bazen de söylenmeyen bir söz. Ama insan, her şeye rağmen yoluna devam etmeyi öğrenir. Zira hayat, düşmemekle değil; düştüğü yerden yeniden kalkabilmekle güzeldir. Kalbi güzel olanlar daha çok kırılır belki ama yine de kötülüğe benzemezler. İşte asıl güç de budur; canın yanarken bile vicdanını kaybetmemek.