Elif Nur Akdağ
@elodokiii
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Yağmurun dindiğini ve etrafımızın sessizlikle, huzurla, derin ve gizemli bir mutlulukla çevrili olduğunu ancak o zaman fark ettim; ölüme oldukça yakın bir kusursuzluk hali olmalıydı bu.
İlk kez bomboş kalan bahçemizi, duvara sımsıkı tutunarak annemin anısını yaşatan yasemin sarmaşığını gördüm. Beline sırtını rahatlatsın diye bir minder koymuş halde sallanan sandalyesinde oturan babamı ve onun yağmurun labirentinde kaybolmuş, hüzünlü gözlerini gördüm. Dünyanın paslanmış ve yağlanmamış ekseninde dönerken çıkardığı kadim gıcırtıdan başka hiçbir şeyin duyulmadığı, müthiş bir sessizliğin hakim olduğu ağustos gecelerini hatırladım. İçimin aniden bunaltıcı bir kederle kaplandığını hissettim.
“Bu” korkunç fikir işte o zaman aklına düşmüştü. Ustura hareket edip de ikiz kardeşinin soluk ve dünyevi çehresi ortaya çıktıkça adam bu cesedin kendisinden çok farklı olmadığını, kendisiyle aynı kaynaktan doğduğunu, kendisinin bir tekrarı olduğunu hissetmeye başlamıştı. Aynadaki görüntüsünün ebeveynleri tarafından çekilip çıkarıldığını ve gördüğü şeyin ayna karşısında tıraş olan kendi yüzü olduğunu düşünmeye başlamıştı.
Ama ölümü öylesine kabullenmişti ki hayatta olsa bile teslimiyetten ölecekti.