Hakaret sonucu açılan ruhsal bir yara, sonradan da acı verebilir. Bu acı, ancak yara tam olarak iyileştiğinde geçer. Ancak yaranın iyileşmesi, yaralının yarayı sürekli yeniden deşmemesine de bağlıdır. Bazı insanlar, bunu sürekli yapar. Kinleriyle, yaşadıkları haksızlığa ve buna bağlı acıya ilişkin düşüncelerini sakinleştiremedikleri için iç huzurlarını bir türlü sağlayamazlar. Affetmeye hazır değillerdir.
Olmak istediğiniz kadar mükemmel olmadığımızı ve başkalarının da fark ettiği "olumsuz" yanlarımızım da olduğunu kabul etmeliyiz. Duyduğumuz utanç bizi fazlasıyla rahatsız ettiği için bu duyguyu olabildiğince bastırmaya çalışırız.
Kin ve kendi kendine acıma duyguları yaşanan acıyı sürekli canlı tutar, fikirleri zehirler ve sakinleşmeyi engeller. Bu çıkmazdan tek çıkar yol vardır:affetme yoludur.