Elsanın Kitaplığı
@elsakitap
Reklam
Medusanın ölü kumları 3
Acıdan avaz avaz bağırırken ağlamamak için yumruklarımı ısırarak gözyaşlarımı tutmak hiç kolay değildi. İnsanlar arkamdan konuşurken tüm o sözlere kulak tıkamak çok zordu. Babası ve abileri tarafından terk edilen bir çocuk olmak kolay değildi. Ruhunu şeytana sattığından habersiz annem tarafından saçlarımın okşanmasını beklemek kolay değildi. Defalarca kapısına gitmeme rağmen o kapıdan girememek nasıl bir histi, anlatamam. Ve daha bunun gibi birçok can yakıcı şey...
Ben yokluğunu çektiğim her şeyi Itır'a vermeye çalışmıştım. En çok da bu acıtıyordu. Itır'ı hayatımın merkezine koymuştum. Kendi hayatımı kazanmayı bile Itır için istiyordum çünkü benim kardeşim henüz bir çocuktu. Onu korumak için yaşamalıydım. Oysa kardeşimin ablasını öldürecek kadar büyüdüğünü görememiştim. Bu kahrediyordu işte çünkü Itır beni bitirmişti. Beni bitiren kardeşim olmuştu.
Gül Kuyusu - Binnaz Şafak Nigiz
"Uzun uzun bana bakmaktan korkuyor musun? " diye sormasını beklemediğimden, şaşkınlık bir mürekkep olup içimdeki boşluğu onun kelimeleriyle doldurdu. Dalgın bakışlarımı masadan çekmeden birkaç saniye kadar bekledim. Ne söylenirdi bilmiyordum.
"Bunun cevabını bilmiyorum," dedim. Ve sonra dürüst olmaya karar verip, "Açıkçası, seni ilk gördüğümde senin doğaüstü bir yaratık olabileceğini düşünmüştüm." Şaşkınlığını hissetsem de saçma düşüncelerimi bilmesi gerektiğini hissettim. Bana güven duyması gerektiğini düşünüyordum. Bana güvenmesi için, içimdeki saçma karmaşayı ona açmam gerekirdi, ki ben de şu an tam olarak bunu yapıyordum." Seninle bu yola çıkmadan önce, benim için hayat okuduğum romanlardan, sayfalarını çevirdiğim mangalardan, izlediğim flimlerden ibaretti." dedim açıkça.
Gözlerimi kaldırıp ona baktım, bakışlarının yüzüme yoğun bir dalga gibi kabararak yaklaştığını gördüm. Yavaşça omuz silktim." Sen de benim için okuduğum kitaptaki, sayfalarını çevirdiğim mangadaki, izlediğim flimlerdeki karakterler gibiydin. Sorun şu ki, ben o kitaplardaki başrol kızlar gibi değildim. Yani bazıları garip bir şekilde bana benzese de zamanla ben olmaktan çıkıp, kabuklarını kırarak özgürleşiyorlardı. Bense hep esaret altındaydım. Bir kafesim vardı ve kafeste oturmuş, yere yığılmış halde duran kesik kanatlarımı izliyordum. Hiçbir zaman özgür olabileceğime inanmadım. Ruhum hep özgürdü, o kadar özgürdü ki, ruhumu koyduğum yerde hiç bulamadım ve onunla hiç, bir bütün olamadım. Ruhum kayıptı. Sen geldin ve kafesin kapısını açtın, kanatlarım orada kaldı ama yeni kanatlarım olabileceğine beni inandırdın. İyileşirsem kanatlarım uzatabilirdi, beni kanatlarımın yeniden var olabileceğine inandırdın. Çok erken belki bunları söylemek için ama ben o evin kapısından çıktığım an, kanatlarımın
