Sayıyorum; şarkıları, basamakları, uzak ülkelerin başkentlerini… Öğreniyor, dinliyor, çiziyorum. Zihnim hep bir şeylerle dolu ama içinde kimse yok. Ne bir yüz kalıyor aklımda, ne bir ses kalbimde yankılanıyor. Sessizlik büyüyor içimde ve tuhaf bir huzur gibi yayılıyor. Belki de bu yüzden artık kimseye ait bir hayat istemiyorum.