"Gerçek sevginin son eylemi, gitmeyi seçmektir..."
(Milyarlarca insanın yaşadığı bir dünyada bir insanı seçmek ve onu sevmek tesadüf değildir. Ya bir şey öğrenir ya da bir şey öğretirsiniz...)
Onunla bir geleceğinin olmayacağını aklın çoktan anladı; yollarınızın kesişmeyeceğini kabullendi. Ama kalbin geride kaldı… Sanki orada unutulmuş bir eşya gibi; dönüp almaya gücün yok, bırakamayacak kadar da sende.
Başkasına gülümsemek mümkün, başkasının adını duymak da; ama içine sinmiyor. Çünkü kalbin hâlâ ona ait olmanın sessizliğiyle yaşıyor. Vazgeçtin, evet… Ama tamamen kurtulamadın. Ona ait hissetmekten, adını içinden fısıldamaktan, bazen yokluğuna bile sadık kalmaktan.
İşte en acısı da bu: Bittiğini bilip, hâlâ bitmemiş gibi hissetmek...