Emircan
@emircantnl
36 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"Kaleminin içinde bir kalp vardı, ucuysa damardaki bir yaraydı. Sayfayı kendisiyle lekelemişti."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"... sana bakıyorum Kırmızı ve kendimden çok şey görüyorum: Bazen, diğerleri olmadan kim olduğumu anlamak için ayrı olma arzusu. Ve geri döndüğüm, saf ben'lik, kaçınılmaz öz bildiğim şey... açlık. Arzu. Özlem; sahip olma, olma, bir dalga gibi kayanın üzerinde kırılıp yeniden biçimlenme, yeniden kırılma ve alıp götürme özlemi. Bu tatmin edilemeyiş..."
"Ve ben yalnız hissettim. O sesleri özlüyordum. O seslerin ardındaki zihinleri özlüyordum. Görülmek istiyordum. Bu ihtiyaç kalbime saplanmıştı."
"Ne var ki açlık pek çok açıdan harika bir şey; yalnızca limbik, biyolojik bakımdan ele alınması gerekmez. Açlık, Kırmızı, -açlığı tatmin etmek ya da körüklemek, onu yanan bir fırın gibi hissetmek, diş gibi kenarlarının izini sürmek- bu tek başına bildiğin bir şey mi? Hiç onu beslediğin şeyle kendini bileyleyen, seni yarıp açacak, ortaya yeni bir şey çıkaracak kadar keskin ve parlak bir açlık duyduğun oldu mu?"
"Burada ne kristaller ne uçan arabalar ne mükemmel hükümetler ne de psişik güçler var. (Gerçi son ikisi zaten varoluşta yok.)"