Dün gibi hatırlıyorum o karanlık günleri...
Sözde "barış ve kardeşlik" naraları altında Türk özvatanında parya edilmiş, "Türk'üm" demenin sözde barış ve kardeşliğe zarar verdiği sebebiyle suçlandığı günlerdi..
Habur'da mehmetçik katili pkk'lı teröristler otobüs tepesinde ellerinde pkk paçavralarını sallayarak girerken, 15 Temmuz sonrasında FETÖ'den hüküm giyen hakimler tarafından çadır mahkemelerinde beraat ettiriliyordu.
pkk'nın sözde müzakerecelerine "bölgede rahatsız olduğunuz faaliyetlerde bulunan valiler ve kolluk kuvvetleri varsa bize bildirin, gereğini yapalım" denirken, bölge valilerine bölücü teröristlere karşı bir girişimde bulunmamaları konusunda uyarı yapılıyordu.
Özellikle Ege Üniversitesi olmak üzere pek çok üniversitede "biji serok apo" sloganları atılıyor, terör sempatizanları kampüslerde giydikleri peşmerge kıyafetleriyle pkk paçavraları dalgalandırıyor ve vatanı için canını vermiş aziz şehitlerinin hatırasını çiğnetmemek üzere tepki gösteren Fırat Yılmaz Çakıroğlu gibi Türk evlatlarını şehit ediyorlardı.
Meydanlarda teröristbaşı bebek katilinin mektupları okunuyor, Dolmabahçe'de terörist başı Öcalan'ın sözcülüğünü üstlenen Sırrı Süreyya Önder ve Pervin Buldan aracılığyla müzakereler yapılıyor. Bu sözcüler aracılığyla bölücübaşına hayasız vaadlerde bulunuluyordu.
Bu karanlık süreç yıllarca işledi. Aziz şehitlerin kabirlerinde kemikleri sızlıyor, kıymetli emanetlerinin gözleri yaşlı, gaziler vatan uğruna kaybettikleri uzuvlarına bakıp "biz ne için canımızı ve kanımızı feda ettik" diyorlardı.
Bu karanlık süreç onlarca Türk'ün şehadeti sonrası Ceylanpınar'da yataklarında uyurken şehit edilen iki polisin şehit edilmesi sonucunda bir felaket senaryosu olarak neticelenmişti.
Bu karanlık ihanet sürecinden geriye pkk'nın cephaneliği haline gelmiş doğu
Türk milliyetçiliğinin öncüleri her daim mümtaz, faziletli, saygın fikir adamlarıdır.
Türk milliyetçiliği kendini Türk milliyetçisi zanneden ilkesiz ve ülküsüz pan-arabistlerin elinde pespaye olmaz.
Türk milliyetçiliği bir zümrüttür, etrafındaki püsürler bir değer kaybettirmez.
1350’li yıllarda, Portekiz Prensi Pedro ile İspanyol soylusu Inês de Castro arasında tutkulu bir aşk başlar. Öyle bir aşk ki, Prens Pedro bu uğurda kendi babası, Portekiz Kralı IV. Afonso’ya karşı gelmeyi bile göze alır. Ancak önünde büyük bir engel vardır: Pedro, siyasi nedenlerle çoktan Kastilya Prensesi Constanza ile evlendirilmiştir.
Bu durum, Portekiz Krallığı ile Kastilya Tacı arasında ciddi bir siyasi gerilim yaratır. Kral IV. Afonso, oğlunu defalarca uyarır, bu ilişkiyi bitirmesi için baskı yapar. Fakat Pedro, aşkından asla vazgeçmez. Inês ile olan ilişkisine, her şeye rağmen devam eder.
Kral ise bu aşkı yalnızca bir skandal olarak değil, Portekiz tahtı için bir tehdit olarak görür. Inês’in İspanyol bir soylu olması, Pedro’dan doğacak çocukların taht üzerinde İspanyol etkisi yaratacağı korkusu…
Ve korkunun yön verdiği o karar: Kral, Inês de Castro’nun öldürülmesini emreder.
Inês’in kanı akıtıldığında Pedro’nun kalbi paramparça olur. Onu koruyamamıştır. Sevdiği kadını göz göre göre kaybetmiştir. Uzun süre yas tutar, içine kapanır. Ama zaman geçer… Ve kaderin kaleminde Pedro için yazılmış başka bir satır açılır:
1357’de IV. Afonso ölür, Pedro artık kraldır.
Ve Pedro’nun tahta çıktığı gün verdiği ilk emir, yüzyıllar boyunca anlatılacak bir efsaneye dönüşür…
Öldürülen aşkı Inês de Castro’nun mezarı açılır. Bedeni beyazlar içinde giydirilir. Gümüş bir taç başına yerleştirilir. Tahta oturtulur.
Evet, Pedro onu ölümünden sonra kraliçe ilan eder.
O günden sonra Portekiz’in tüm saray erkânı, ölmüş Inês’in elini öpmek zorunda kalır. Özellikle onun ölümüne sebep olanlar… Sadakat yemini ederler, bir ölüye. Çünkü Pedro için Inês sadece bir sevgili değil, sonsuzluğa yazılmış bir yemin, bir kraliçedir.
O günden sonra Pedro’nun adı, aşkın ve intikamın kralı olarak