Emel
@emlkitapsever
Reklam
İnsanlar ölüyordu ve onlardan geriye kalan eşyalar ne yapacaklarını bilmiyorlardı. Nesnelerin kafası karışıyordu insanlar ölünce. Sahiplerini arıyorlardı meraklı gözlerle. Yokluklarına şaşırıyor, yerlerini yadırgıyor, ha bire tozlanıyor ve tıpkı sahipleri gibi oldukları yerde çürümeye başlıyorlardı.
Ne yazık, anne ve babalar sonunda ölüyordu ve bir daha hiç kimse insanın adını o kadar güzel ve içten çağırmıyordu.
Sayfa 137
İnsan ölüyordu ama kokular kalıyordu geriye. Sesler ve hatıralar kalıyordu. Bakışlar kalıyordu.
Sayfa 103
Oysa ölüm, insana açılan tüm kapıların sonsuza kadar kapanması demekti ve onca acıya rağmen hâlâ hayatta kalmak, dünyaya katlanıyor olmak kötü bir pas tadı bırakıyordu insanın ağzında.
Sayfa 14 - Everest
Reklam