Anaya kalkan eli lanetleyen bir ruh ikliminden anaların göğsüne bıçak saplayan bir cinnete geldik. Rahim kelimesi rahmet kelimesiyle aynı kökten türüyor. Vandalliğın geçer akçe olduğu bir zamanda, rahmet ve merhamet, ana rahminden esirgeniyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kaygl, aslında yaşadığımız zamanın ruhunda var. Geleceğin istikrarsız bir 'piyasa ekonomisi' ve ilkesiz bir laissez-faire ahlakı ile biçimlendiği, bir günde binlerce insanın işsiz, evsiz ve barksız kalabildiği bir dünyada kaygı kaçınılmaz. Ailenin de eprimeye yüz tuttuğu, pek az insanın girdigi ișten emekli olduğu, barbarın hiçbir mazeret aramaksızın kapımızın önüne kadar sokulduğu ve nihayet sığınacak liman bulmanın zorlaștığı bir dünyada, panik ve kaygı salgınlar halinde insan ruhunu dövüyor.
Yeryüzündeyiz ve bunun bir şifası yok.
Türkiye'de dindarlikların siyasi bir durușla ifade eden insanların yaygın bir yanlışı var: Kabile ahlâkına fazlasıyla bel baglamaları. Kabile ahlâkı, basit bir 'biz ve onlar ikiliğinden beslenir. "Kol kırılır yen içinde kalır" ethosu, kabile müntesiplerini soru sormaktan ve kendi bünyelerindeki çürümeyi sorgulamaktan alıkoyar. Kabileyi diri tutan, biz ve onlar arasındaki gerilimdir. Bu gerilim sayesinde kabile kendisini sürekli teyit eder, 'onlar'ın tehdidini kendi yekvücut-
luğu için delil gösterir.
İki evlat yetiştirmiș, cevval, ekmeğini taştan çıkaran karan bir kadın, hayatının 20 yılının gündelikçi olarak geçmesine hayıfanıyor. Geriye dönüp geçmişin uçuşan saçlarına sitemkâr bir gül takıyor: "Gençliğimde böyle bir ömür yașamayı hiç hayal etmemiştim; okuyacak, çocuklarımı da okutacaktım. Ona șerefiyle yaşayarak, alınteri dökerek çocuklarının geçimini temin etmiş olmasının 'boşa yaşanmış bir hayat' sayılamayacağını söylemeye çalışıyorum. Sözlerim onu teselli edebilir mi?
İnsan, başı sıkıştığında çocukluğuna iltica edemiyor ve o güneș altinda ısınamıyorsa, bundan özge bir gurbet olabilir mi? Çocukluğumuzda içimize çektiğimiz emniyet hissi, hayatımızın ileriki evrelerinde kuvvetli bir aidiyet ve itmi'nan duygusuna tercüme oluyor. Daha çocukken anne-babalarının gurbetinde yaşayan insanlar, bu hissi bütün bir ömür içlerinde taşıyor ve sürekli varacakları esenlik kıyısını özlüyor.