Emre Özdemir
@emrettim
Sadece saçma olanı deneyen kişi, imkansızı başarma yeteneğine sahiptir.
Çok çabuk girdin hayatıma. Nasıl oldu, nasıl bu kadar ait hissettim birine, inan bilmiyorum. Güvenmeyen, asla güvenmeyen ben ilk defa güvenmek istedim birine Hayallerinde bile gerçeklerin ipini bırakmayan ben, hiç olmayacak hayaller kurdum. Hiç olmayacak rüyalardan gülümseyerek uyandım. ilk defa 'hiç olmayacak' demedim kendime mesela. Dönüştüm. Değiştim. Aynaya baktığımda gördüğüm o adam her seferinde değişiyordu. Bunu ben bile yıllarca uğraşıp yapamazken sen kolayca yaptın. Her dokunduğunda daha çok güzelleştim. Sevilmek insanı güzelleştirir derler ya, ondandı sanırım. İçimden en güzel ben çıktı, benimle kavruldu. İlk defa nefes aldığımı hissettim. İlk defa bir kalbim olduğunu... ilk defa beni hissettim mesela. İlk defa bu kadar benziyorum birine. Biri ilk defa bu kadar benziyor bana. Her gün daha da çok şaşırıyor, Her gün daha çok seviyorum seni..
Reklam
Belki de günümüzü özetleyen en iyi cümledir:
“Hem her şeyimiz vardı hem hiçbir şeyimiz yoktu”
İnsanlığın bunca varlık içinde bunca yoksun kalması neden? Her şeye sahibiz ama hiçbir şeyimiz yok.
Belki de kazandıkça esir olduğumuzdan, belki sahip oldukça bir eşyaya dönüştüğümüzden..
“ Tarifsiz hisler içindeyim. herkesin gördüğünden çok başka biri var içimde ve asla hissettiğim gibi yaşayamıyorum çünkü ne hissetmeliyim, ne yapmalıyım bilmiyorum. boşlukta bile değil hiçlik sınırındayım.
Bir varlık ancak kendisine benzeyen varlıkta sevinç duyar” der İbn Miskeveyh. Kendisine benzeyen onunla tıpı tıpına aynı olan demek değil ama aynı yerden sızlayan, aynı ırmağa dikkat kesilen, aynı müziği duyan, gönlü aynı imbikten çağlayan demektir.
Allah hep dik durmayı nasip etsin hepimize ne olduğumuzu bildiğimiz bir yerden... Hayatın içinde ne yaşarsan yaşa kendinden sebep bir duruşun varsa o bozulmuyor.
Ruhun tahsil ettiği, benimsediği güzellikler asla kaybolmaz, insanın tabiatına huy, zarafet ve ahlâk olarak yerleşir.
Reklam