Demek oluyor ki, insan tabiatın çocuğu gibi değil, tabiata ya-
bancı gibi davranır. Onun temel hissi korkudur. Ancak bu, her
hayvanın hissettiği biyolojik korku değildir. Bu, var olmanın
gizemi ve muammaları ile ilintili manevi, kozmik, ezeli bir
korkudur. Alman varoluşçu M. Heidegger bunu “insan varo-
luşunun ebedi ve zaman dışı kaderi" olarak yorumlamaktadır.
Bu içinde merak, hayret, hayranlık, mutsuzluk gibi belki de.
bütün sanatımızın ve kültürümüzün özünde olan hislerin iç
içe geçtiği bir korkudur.