Yitirdim seni ansızın
Oysa ansızın değil
Çünkü önce yitirdim avucumda elinin sıcaklığını
Sonra elinin yumuşak ağırlığını yitirdim avucumda
Sonra elini
Ve ayrılık parmaklarımızın birbirine ilk değişinde başlamıştı çoktan
Ama yine de ansızın yitirdim seni
Reklam
Ayrılık masanın üstünde dirseğini dayadığın yerdeydi
Aklından geçenlerdeydi ayrılık
Benden gizlediklerinde gizlemediklerinde
Ayrılık rahatlığındaydı senin
Senin güvenindeydi bana
Büyük korkundaydı ayrılık
Birdenbire kapın açılır gibi sevdalanmak birilerine ansızın
Oysa beni seviyorsun ama bunun farkında değilsin
Ayrılık bunu farketmeyişindi senin
İyice yaklaştı bana büyük karanlık.
Dünyayı telaşsız, rahat seyredebiliyorum artık.
Artık şaşırtmıyor beni dostun kahpeliği,
Elimi sıkarken sapladığı bıçak.
.
İyice yaklaştı bana büyük karanlık.
Dünyayı telaşsız, rahat seyredebiliyorum artık.
Bakınıyorum başımı kaldırıp işten,
Karşıma çıkıveriyor geçmişten
Bir söz, bir koku, bir el işareti.
.
Kederlendirmiyor artık beni hatıraların daveti.
.
Ve belki, ne yazık,
Hatta en güzel yalan beni kandıramıyor artık.
Artık söz sarhoş edemiyor beni,
Ne başkasınınki, ne kendiminki.
Reklam