Hemen durup başka bir şey düşünmeye koyuluyorum. Anılarımı yormak istemem. Ama bu çabam boşa gidiyor, onları yeniden hatırladığımda, birçoğunun donup kalmış olduğunu görüyorum.
Akşam mesaisi...
Ben ne ara bu kadar unutkan oldum ya, zaman geçirdiğim insanların yüzünü bile unutuyorum. Unutmak istediklerimse ölümüne benle!
Çevremde, dayanacak sağlam bir şey, beni düşüncelerimden koruyacak bir sığınak aradım. Böyle bir şey yoktu.
