Beni esir almış durumda, tabi ona bunu veren benim. Şu aralar onu bırakmak çok istiyorum ve bırakacağım da. Kahve ile çok iyi gidiyor meret ama daha önceden sigarasız hayatım olmuştu oysa, o zamanlarda sigara ihtiyaç duymuyordum. Her neyse, böyle devam ederse bana kötü bir hastalık hediye verecek, zaten şimdiden veriyor da: pis kokan bir ağız, lekeli dişler, duman kokan kıyafetler vb. Sahi neden içiyorum şu mereti ? Keyif, kaygılarıma eşlik eden bir yardımcı… Biliyorum ama hepsi bir illüzyon ama sanırım düşüncelerim bunu bastırıyor, göremiyorum ya da görmek istemiyorum. İnsan nasıl hem bırakmak ister ama bırakamaz? Çok lanetli bir durum. Bunları yazarken boğazımda bir yutkunma, ağzımda pis bir koku yanında kahve; bunları yazan ve bu durumdan kurtulmayı düşünen ben şimdi bir sigara yakıp kahvaltıya geçiyorum…