Sezai Karakoç’un metni, bir inanç bildirgesinden çok, yorgun bir kalbe fısıldanan diriltici bir çağrı gibi okunuyor. Yazar, yüksek sesle hüküm vermektense insanın iç dünyasına doğru yürümeyi seçiyor; unuttuğumuz değerleri suçlayarak değil, hatırlatarak önümüze koyuyor. Cümlelerin arasından bir ağırlık değil, sarsıcı ama ferahlatan bir uyanış hissi geçiyor. Okur, karşısında kuru bir söylev değil; kendi vicdanıyla baş başa kalacağı bir metin buluyor. Bu metindeki “diriliş”, yalnızca bireyin iç temizliği değil; düşüncede, ahlakta ve duruşta yeniden ayağa kalkma iradesi. Kitap, hazır cevaplar dağıtmıyor; insana sorular bırakıyor, o soruların ağırlığıyla derinleşmeye çağırıyor. Çağın gürültüsü içinde kaybolan sesi yeniden duymaya çalışanlar için, bu metin bir yön levhası gibi duruyor. Bitirdiğinizde geriye, bir iddianın coşkusundan çok, kalpte ağır ağır yer eden bir sorumluluk hissi kalıyor.

1000Kitap