Ama çocukluk bırakmıyordu. En_elemli
ânında biri omzuna değip, "Elim sende, ebe!" diye alip çikanruyordu onu oradan, yeniden oyunun ve asla tükenmeyecekmiş gibi
görünen hayatın içine çekiveriyordu. Nese ve sevdigi insanlarla çevrelenmenin verdiği his karın boşluğunda sicak,yuvarlak bir sey gibi hop hop ediyordu.