Gülümsemesi şimdiye kadar gördüğüm en güzel şey olabilirdi. Hatta o lüzumsuz olasılığı ortadan kaldırmalıydım. Gülümsemesi, gözlerimin şahit olduğu en muazzam şeydi.
"Yeter artık be, bıktım sürekli bana, bize bağırmandan. Çok mu şey istiyorum senden baba, bana bir kez kızım desen ölür müsün? Bir kez sarılsan ne kaybedersin? Bir gün hatırımı sorsan ne olurdu sanki? Ben artık başkalarının babalarına imrenmek istemiyorum. Bana bir kez kızım demeni istiyorum sadece... Çok mu?"