erva
@ervabes
116 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Ama olur ya hani; ne kadar büyürsek büyüyelim içerilerde bir yerlerde hep bir çocuk çığlık atardı. Beni kurtar, sana yeniden umut olayım, beni kurtar ki yüzündeki gülümseme olayım.
Her acı elbet bir gün diner, belki yerini mutluluğa bırakırdı. Fakat benim acılarım mutluluğa muhtaç olamayacak kadar kalıcı ve derindi.
"Anası kılıklı, "
"Onu sevdiğini sanıyordum,"
"Sen de ona benziyorsun, daha ne söyleyeyim?"
"Beni sevmiyorsun baba,"
Bir kızın dudaklarından dökülen hangi cümle bu kadar acıyla yoğrulmuş olabilirdi ki? Ben sevgisizliği tüm hücrelerime kadar yaşamıştım ve hâlâ yaşıyordum. Bunu dile dökmüşüm, çok mu?
Bugün, yarının dünüydü. Hep aynı kısır döngü içerisinde akan zaman, oldukça acımasız ve katıydı.
Cam kırıklarıyla doluydu ruhum, ağladıkça kanatıyor, sustukça tenime batıyordu. Çığlıklarım benden başka herkesi sağır ediyordu.