Üzərində dayandığımız dünya da elə bu relslər kimidir. Ölüm də üzərimizə gələn qatardır. Bütün insanlar ölümün gələcəyini bildikləri halda, yeyir, içir, başlarını məişət qayğıları ilə qataraq yaşayırlar. İnsan ölüm qatarının hər an gələ biləcəyinin fərqindədir. Ancaq bu, həyatını heç bitməyəcəkmiş kimi yaşamasına mane olmur. O, dili ilə hər an ölə biləcəyini etiraf etsə də, xəyalında yüz il sonrası üçün planlar qurur. Həyat tərzimiz, əslində, bizim əbədi yaşamaq istəyimizdən xəbər verir.
Ən böyük paradoks bax budur da: müdrik və elmli insanlar özlərini heç nə bilməyən hesab etdikləri halda, cahil axmaqlar özlərini hər şeydən başları çıxan müdrik və alim hesab edirlər.
Ölümdən qabaq fikirlər dəyişir, dəyərlər dəyişir, həyat mənalı olur, qiyməti qalxır. İnsan bir çox işləri etmədiyini düşünür, bir çox işləri görmək istəyir, bir çox insanlara demədiyi sözləri demək istəyir, görmüş olduğu bir çox əməllər üçün isə təəssüf edir.