“Dinler hafifleyip mezhepler genişleyerek çürüyen gelenekler sapır sapır döküldükçe evliliğin temelleri kalmıyor. Devletlerin yapısı gibi aile teşkilatı bozuluyor, eşin eşe, babanın evladı eski samimiyetleri değişiyor, dünyada bütün akrabalıklar başka renklere giriyor, herkes birbirine yabancılaşıyor, dünyayı egoizm boğuyor. İnsanlar arasında sevgi, dostluk duygusu azalıyor.”
Eğer barok, dönmüş şekli akıcıya çevirdiyse bu, onun geç gotikle ortak olduğu bir şeydi. Sadece barok bu yumuşatmayı daha ileri götürmüştür. Barokun insanı büyüleyen tarafı, bağımsız formun kendini donmuş olandan nasıl kurtardığını görmesidir.
Barok mimaride çeşitli formlar arasındaki sınırlar tamamıyla silinmiştir. Eskiden duvarın, duvar olmayanla karıştırılmasına imkanı yoktu. Donuk ve bağımlı formdan bağımsız ve ince formlara geçildi. Madde daha canlı bir hale gelmiş gibidir, ve esas şeklin eklemleri artık eski kesinlikle kendilerini belirtmezler.
Barok tamamıyla organik şekillerle de dostluk kurmuştu. Bu, onlara tabi olma anlamında değil, tektonikden doğan, ya da ona dayanan elemanlarla karşılıklar meydana getirmek amacıyla olmuştur
Böylelikle, kesin bir merkez ve onun etrafında simetrik gelişmeyle alışveriş büsbütün kesilmişti.
Sayfa 168
Reklam
Harry Potter ve Melez Prens
Sayfaların Arasında Sönen Yeşil Işık: Harry Potter ve Melez Prens
Hogwarts’ta altıncı yıl; o eski çocuksu, neşeli okul günlerim yerini içimi ürperten tekinsiz bir savaşa bıraktı. Benim için bu hikaye, "Hogwarts beni her şeyden korur" illüzyonunun ve çocukluğumun elimden kayıp gittiği o asıl kırılma noktası oldu. Harry ile birlikte Düşünseli’nin girdaplarına dalıp Tom Riddle’ın sevgisiz geçmişini ve ruhu parçalayan Hortkulukların gizemini kurcalarken; büyümenin aslında ne kadar can yakıcı bir süreç olduğunu tüm hücrelerimde hissettim.
Eski bir iksir kitabının karalanmış sayfalarında gücü ve tehlikeyi keşfederken, sadakatimin ve önyargılarımın en ağır sınavlarıyla yüzleştim. Sectumsempra’nın acımasızlığında kontrolsüz gücün kanlı yüzünü gördüm, kalbimizi sızlatan o geri dönülmez hatalarla baş başa kaldım. Astronomi Kulesi’nden yükselen o son yeşil ışıkla birlikte, hayatımdaki en sarsılmaz kalelerin, o en güvendiğim insanların bile nasıl yıkılabileceğine tanıklık ettim.
Kitabı elime alırken Orta Çağ'dan kalma bir metnin beni bu kadar saracağını pek tahmin etmiyordum açıkçası. Petrus Alfonsi’nin Âlimin Eğitimi eseri, mesafeli duran eski kütüphane havasını
Boğaz'ın sularında yankılanan eski bir şarkı, elinden eviyle birlikte geçmişi de alınan mağrur bir kadının hüznü ve İstanbul'un iki farklı yüzünü buluşturan sarsıcı bir dostluk... Zülfü Livaneli’nin toplumsal hafızayı diri tutan muazzam eseri "Leyla'nın Evi"ni okumak; sadece bir mekânın değil, bir devrin, bir kültürün ve insanlık onurunun nasıl el değiştirdiğine tanıklık etmek demek. İstanbul'un ruhunu, müziğini ve insanını harika bir kurguyla işleyen bu derin ve hüzünlü başyapıtı kesinlikle tavsiye ederim.
Reklam
Reklam