Aslında ikisi de birer mektup olan Seneca'nın iki kitabı. Özellikle ikinci kitap Yaşamın Kısalığı Üzerine, bana unuttuğum birçok şeyi yeniden hatırlattı. Bu yönüyle tam bir başucu kitabı olduğunu düşünüyorum. "Zamanın" bizler için aslında ne kadar paha biçilemez bir anlamı olduğunu ve olması gerektiğini sürekli vurgulamış eserinde ve bu konuda sürekli kendimi sorgulamaya yöneldim. Başka bir konu ise yaşamak ve var olmak arasındaki farkların neler olduğunu çok duru bir şekilde açıklıyor kitabında (kendi fikirlerini tabii). Hepimizin kitabı okurken Seneca'nin yaşam için önemsediği konuları kendi hayatımız için aynalamamız ve "Ben bu hayatı yaşıyor muyum yoksa yalnızca var mıyım?" diye düşünmesi gerektiğini düşünüyorum. Mutlu yaşam Üzerine kitabında sıkça bahsettiği 'en yüce iyi' diğer bir deyişle erdemli insan olmak amacı, beraberinde ne çok şeyi getireceğini hatırlatıyor. İnsanın zaten iyi insan olmayı başarması kadar daha güzel bir başarı var mıdır ki? İnce duyguları hatırlatan, umut veren bu kitabı okumanızı tavsiye ederim.