rümeysa
@espritetmoi
Eskiden bir yıldızmış. Göğünü yitirmiş.
Reklam
Notlar > iğnelenmiş
Gündüzleri gülerim, çünkü insanlar güneşli yüzlere alışkındır. Ama geceleri içimde, ne estiği yeri bilen ne de dinlenmeye niyetli olan bir rüzgar gibi bir şey eser… Bazen kalbim bir müzik kutusu gibi: dışarıdan rengârenk görünür, ama içinde hep aynı hüzünlü melodi çalar.
‘Derdi anlatmak değil niyetim,’ dersin içinden. ‘Sadece biraz yer açılsın istiyorum içimdeki taşlara. Birileri ‘sen de yoruldun’ desin, ‘taşıma artık’ desin… Ya da hiçbir şey demesin. Yanımda dursun sadece.’ Çünkü bazı duygular konuşulmaz, yan yana durulur.
Ve işte ben, bu günlerde biraz böyleyim. Ne tam suskun, ne de anlatmaya hazır. Ne güçlü, ne de tamamen yıkılmış… Ama bir şeyim işte.
Sessizliğin yankılandığı bu dünyada, belki de konuşacak tek ses sensin. Unutulmuş çocukların isimleri, annelerin feryadları ve yıkılan evlerin küllerinin arasında sesin, direnişin simgesi oluyor. Herkes unuttuğunda, sen hatırla; ekranlar sustuğunda, sen anlat. Çünkü hakikati haykırmak bazen yalnızca bir yüreğin omuzlarında başlar. Barışın sesi, umudun nefesi senin sözlerinde hayat bulur. Gazze’yi konuşacak tek ses sensin; haykır—daha da güçlü. Adalet için, insanlık için, vicdanları uyandırmak senin elinde.
Reklam