Bir gün aşk ihtilaldir demiştiniz.Bu sözün anlamını şimdi anlıyorum.Aşk gelince ,gerçekten yeni bir dünya kurulurmuş.İçimde varlığından haberi bile olmadığım yeni duygular keşfediyorum.Eskiden göl balığıydım,artık akıntıya karşı yüzen bir sazanım.
Meğer ağlamak insana gizli bir mutluluk veriyormuş.O zamanlar bunun da farkında değildim.Meğer ruh yangınlarını en iyi gözyaşları söndürüyormuşTıokı bardaktan boşanırcasına yağan yağmurun ardından gökyüzünü kaplayan kara bulutların dağılarak güneşin evreniyeniden ışığa boğmasıgibi ağlayıncaruhumdaki karanlıklar da aydınlanıyormuş.
Bazen mayınlı araziye benzetiyordum kendimi.Neydi benim kendimle kavgam?Neydi benim erkeklerle alıp veremediğim?Bir tek ben miydim özgürlüğüne böylesine tutkulu olan.Neden hep suyu ararken ateşi buluyordum?