“ İnsan uzaklaşmaya çalıştığı şeye döner, her şeyi yeniden başlamak için mi diyeyim sana. Dersem inanırsın. Ama öyle değil. Hayat bir nehir gibi akar gider. Yeniden başlanmaz. Geriye dönülmez. Sadece hatırlanır. İnsan hafızası ile kendini eziyet eden bir yaratıktır.”
İnsan aşık olacağı insandan en başta çekinir, kaçar ya, öyle bir şey mi? Değildi. Alakası yoktu. Bir yaranın açılacak olması ihtimali değil, bir yara kabuğunun deşilecek olması ihtimali daha çok benziyordu.
İnsan gözlerini kapatır ve sonra açardı. Her şey eskisi gibi filan olmazdı. Bu bir anlık umut, yeterliydi ve aslında insan inanmak istediğine inanmak istediğini ama onun aslında olmayacağını bilirdi.