Böyle zamanlarda, İnsan ne için yaşar? diye sorardı kendine. İnsanlığın devamı için bu tür acılara neden katlanıyorlardı? Bu çok istenen bir şey miydi?
“Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi.”