Anlatınca geçer, hafifler sanırsın. Belki biri
anlar bir omuz olur başına, anlaşılma arzusu birçok delilik yaptırır insana. Ama sonra anlarsın ki, anlattığın herkes bir parçanı alıp götürmüş. Boşa kürek çektiğini fark ettiğin an aptal gibi hisseder insan. Sonra bir daha açmazsın ağzını, yutarsın ne kadar kelimen varsa.Ağzının olduğunu unutuyor insan böyle olunca. Dilin bedenine fazlalık gelen bir et parçası olarak öylece kalır dudaklarının ardında.