"Artık hiçbir şeyin değişmesine imkan yok... Lüzum da yok. Demek böyle olması icap ediyormuş. Yalnız söyleyebilsem, bir kişiye olsun içimdekileri dökebilsem...Bunu sahiden istesem bile artık böyle bir insan bulmama imkan yok..."
"Evet, çekiliyor sularım, azalıyorum,
seyreliyorum. Biliyor musunuz, artık bunu o kadar da dert etmiyorum. Çalkantılar yaşıyor, bir iyi bir kötü oluyorum ama artık bunu o kadar da dert etmiyorum..."
Hiç bitmeyecek zamanlardı. Şimdi hiç yaşanmamış gibi, anılara dönüştüler. Gerçekçiliğinin içinde bulunduğun anlar, hayal meyal yokmuş gibi şimdi. Bulanık birer hatıra her şey. Unuttum mu? Bilmiyorum Hatırlıyor muyum? Bir cevabım yok.
Ama acısı hâlâ derinlerimde yüzüyor.