ellerin.. ellerini anlatmak kolay değil. parmaklarının ince kıvrımları, dokunduğun her şeyi nazikçe kavrayışı, bazen bana uzanışı... her dokunuşunda bir şeyleri iyileştiriyor gibisin. öyle ki seni düşünmek bile içimde bir şehri fethetmiş komutan sevinci büyütüyor.
kimsenin vazgeçilmez olmadığını fark ettiğin bir an var. yanında olmak isteyene dört kolla sarılıp, gitmek isteyene sorgusuz sualsiz kapıyı gösterdiğin andan bahsediyorum.