“Hayatım küçük bir istiridye gibi içi boş ve yapış yapıştı: katlanılması zor yalnızlıkta kayboluş, alacakaranlık gibi belirsiz bir gelecekle yavaş yavaş kavga, çürümüş bir tekdüzelik, zaman ile rahatsız edici bir mücadele...”
“Dost, daha ziyade, olduğum kişi olarak belirmeme yardım eden kişidir. Ona içimi açarak deneyimlediğim şeyleri anlarım. Onun sayesinde yaşadıklarıma, düşündüklerime ve yaptıklarıma doğrudan yapışıp kalmam, fakat onunla paylaşarak yaşadıklarımın, yani düşündüklerimin ve yaptıklarımın bilincine varırım. Onun bakışı ben ve kendim arasındaki düşünümsel dolayımdır.”