Meursault, "anlamının olmadığı yerde bir anlam varmış gibi davranmayı reddeder." Yabancı'nın çıkış noktasını oluşturan budur.
Cinayetle suçlanıp annesinin cenazesinde ağlamadı diye idam edilse ne olurdu? Meursault işte tamda bundan dolayı suçlanıp giyotinle cezalandırılmıştır.
Bugün anne öldü. Belki de dün, bilmiyorum. Bakımevinden bir telgraf aldım: "Anneniz vefat etti. Cenaze yarın. Saygılar!" Bundan bir şey anlaşılmıyor. Belki dün ölmüştür.
Meursault, annesinin bakımevinde öldüğünü bir telgrafla öğrenince kafasında bu düşünceler geçiyor.
Kitabın giriş cümlesinin bu olması oldukça etkileyici bir girişti benim için. Ölümle karşılaşan herkes sarsılırdı sonuçta.
Herkes ondan bir oğul olarak duygusal bir tepki beklerken o duyusal dünyaya dikkat kesilmiştir. Halbuki onun kayıtsızlığı, sadece annesinin ölümüyle ilgili değildir. Bir kaç gün sonra ıssız bir kumsalda yürürken, onu telafi edilmez bir eylemde bulunmaya sevk edecek olanda aynı kayıtsızlıktır.
Bu İnsanlığa yabancı adamın hikayesinde Benim için en çarpıcı yer, kendi ölümüne hazırlanırken “Eh, ne yapalım, o halde öleceğim” dediği yerdi sanırım. “Nihayetinde madem ölüyoruz, nasıl ve ne zaman olduğunun ne önemi var?” der.
Bu dünyada insanlığa, topluma, hayata yani kısacası herşeye duyarsız, kayıtsız ve vurdumduymaz olmak demek ki cezaların en büyüğüymüş bunu bir kez daha Meursault'ta görmüş olduk.
Selam kitap dostlarım,
Bugün sizlere Hülya Delibaş'ın Milyar Dolarlık Hiçlik kitabıyla geldim. Hem sürükleyici kurgusu hem de düşündüren yönüyle oldukça farklı bir okuma deneyimi sundu.
Selam kitap dostlarımm
Bugün beni duyguların derinliklerinde uzun bir yolculuğa çıkaran çok güzel bir şiir kitabıyla geldim.
N. Ozan Oğuz’un kaleminden çıkan bu eser, sadece şiirlerden oluşmuyor; aynı zamanda insanın iç dünyasına açılan sisli bir kapı gibi hissettiriyor.
Kitabı okurken kimi zaman denizin ortasında yalnız kalmış gibi, kimi zaman gökyüzüne bakıp geçmişi düşleyen biri gibi hissettim.
Şair; mutluluğu, özlemi, yalnızlığı, geçmişe duyulan hasreti, varoluş sancısını ve insanın kendi benliğini arayışını doğa imgeleriyle çok etkileyici şekilde harmanlamış.
Şiirlerde sürekli bir “arayış” hissi var. Sanki insan bir yere ait olmaya, kaybettiği bir şeyi bulmaya çalışıyor…
En çok etkilendiğim şiir ise kesinlikle “Lilit” oldu. O şiirdeki asi ruh, özgürlük isteği ve kırılmış ama hâlâ güçlü kalmaya çalışan kadın imgesi gerçekten çok etkileyiciydi. Şairin kullandığı betimlemeler o kadar güçlüydü ki okurken şiirin içinde kayboluyorsunuz.
Özellikle sis, soğuk rüzgar, zincirler ve karanlık atmosfer şiire büyüleyici bir hava katmış. Ben okurken hem hüzün hem de güçlü bir özgürlük hissi aldım.
Genel olarak kitapta doğa sadece bir dekor değil; duyguların dili olmuş adeta. Denizler, yıldızlar, bulutlar, dalgalar ve rüzgarlar karakterlerin hislerini anlatıyor gibi.
Şiirler sakin ama derin bir melankoli taşıyor. Okudukça insan kendi geçmişine, özlediklerine ve içindeki boşluklara dönüp bakıyor.
Şairin kalemini gerçekten çok sevdim. Umarım yeni şiirlerini ve diğer kitabı olan “Ufukasal”ı da okuma fırsatım olur. Şiir severlerin şans vermesi gereken, duygu yoğunluğu yüksek bir eserdi benim için.
Polisiye okurken en çok sevdiğim şey, yazarın beni son sayfaya kadar yanıltabilmesi. Kanlı Pusula bu konuda beklentimi karşılayan bir kitap oldu. Hikâye boyunca farklı karakterlerden şüphelendim,
**__Kitabın merkezinde yer alan Ömer karakteri, bana göre dönemin ötesinde yazılmış bir karakterdir. Zeki ve duygulu olmasına rağmen hayatının sorumluluğunu almakta zorlanan, sürekli bir bahane bulan
