"Sen hastasın," dedim ona. "Bunu biliyorsun, değil mi? Bizden birinin normal bir hayatı olmasına dayanamıyorsun. En azından birimizin mutlu olabilmesine dayanamıyorsun."
"Neden?"
"Çünkü böyle olması gerekiyordu," dedi Sam.
"Gerekmiyordu," dedim dizlerimden destek alıp ayağa kalkarak. "Sen öyle istedin."
Çünkü öğrendiğimde canımın ne kadar yanacağını biliyordu. Ve öğrenmem için elinden geleni yaptığına da emindim. Bu bana bulaşmanın, beni uyandırmanın, beni kızdırmanın bir başka yöntemiydi.