Bugün uzun bir muhabbetin ardından kesin karar verdiğim bir şey oldu. Hiçbir insanı koşulsuz sevmezsin.
Onda kendinde olmayan bi özelliği görürsün ya da onun verdiği sevgiyi seversin veya sadece acırsın aslında. Koşulsuz sevgi yoktur bunu sadece somutlandıramama veya idrak edememe vardır.
Ve anladığım bir diğer şey de kendi yaptıklarının aynısını karşındakinden de bekliyorsun. Kimse senin gibi değildir. Bu kadar aptal olmamak,kanmamak gerekiyormuş. Çünkü bunu her yaptığında kendine daha çok zarar vermiş oluyorsun. Ama bunu anlayabilmek en önemlisiydi şimdi sırada bunu uygulamaya koymak var.
Bir de HAYIR dememek ve çok DUYGUSAL YAKLAŞMAK bunlar da insanı yıpratan şeylerdir.