Yine bir gündü
Onsuz
Yapayalnız
Bir o tarafa bir bu tarafa savrulan kâğıt gibi
Sonbaharda kaybolmuş
Sararmış yaprak gibi
Nereye gittiğini bilmeyen
Ürkek bir canlıydım sadece
Yalnız bedene sahip olan bir canlı.
Onsuz,
İçi boş karanlık bir kuyudaydım sanki
Ne yapacağını bilmeyen,
Çaresiz…
Sadece delirmişcesine onu düşünen bir canlıydım
Herhangi bir bedene konulmuş ölü bir ruhtum onsuz.
Onsuz ben hiçbir şeydim
Yapayalnızdım…
Unutulmuş bir nesne veya hüzünlü bir şiir gibiydim
Beni okuyorlardı.
Bir şarkıydım aynı zamanda
Beni söylüyorlardı..
Eskisi gibi değildi hiçbir yer
Onsuzdum çünkü
Nefes alamıyorumdum
Tat almak bile imkansızken hayattan…
Ve en zoru da
Onu görüp
Onunsuzken…