Beyza
@exhaustednight
12 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
“Bazen aklım almıyor; onu yalnızca ben, hem de öylesine içten, öylesine dolu dolu severken, ondan başka hiçbir şey görmez, bilmezken, ondan başka hiçbir varlığım yokken, nasıl olur da onu bir başkası sever, sevebilir?”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Ayrıca yüreğimi değil, aklımı ve yeteneklerimi beğeniyor, oysa her şeyin kaynağı yürektir: tüm gücün, tüm mutluluğun, tüm kederin. Ah, benim bildiklerimi herkes bilebilir-ama yüreğimdir yalnızca bana ait olan.”
“yüreğim, sanki bir katilin eli gırtlağıma sarılmışçasına vahşi çırpınmalarla duygularımı rahatlatmaya çalışsa da, bu çaba, içimdeki kargaşayı çoğaltmaktan başka hiçbir şeye yaramıyor Wilhelm, çoğu kez dünyada olup olmadığımı bile bilemiyorum!”
“Böyle mi olmalıydı: insanın mutluluğu, aynı zamanda kederinin kaynağı mı olmalıydı?”
“Biz insanlar,” diye başladım, “güzel günlerin bu denli az ve kötü günlerin bu denli çok olmasından yakınıyoruz. Tanrı’nın her gün bağışladığı sevinçlerin tadını çıkarabilmek için her zaman açık bir yüreğimiz olsaydı kötülüklere dayanabilme gücünü de bulurduk.”