Bir şiir düşlesem BARIŞ ve INSANLIK için,
önce SiYAHı alırdım kalemin ucuna;
yasın, zulmün, gölgelerin diliyle başlardım.
Sonra BEYAZı damlatırdım mısralara;
bir bebek gülüşü,
bir annenin duası,
barışa susamış bir ufuk gibi.
YESiLi serperdim dallar gibi,
zeytin ağaçlarının kökleriyle,
direnişin, sabrın, umudun rengiyle.
Ve en sonda,
bir damla KIRMIZIyla mühürlerdim,
akan kanın değil,
dirilişin ve özgürlüğün al bayrağı olsun diye.
Şiirimin göğünde o dört renk birleşirdi;
bir halkın acısı, duası, umudu ve mücadelesi,
bir bayrağın kalbinde sonsuza dek yaşasın diye...