Kendinize, “Buna dayanamıyorum” dediğinizde, hissettiğiniz acıyı büyütüyorsunuz. Aslında o acıya dayandığınız için, yaptığınız çarpıtma büyütme oluyor, dayanıyorsanız dayanabiliyorsunuz da demektir.
Olumsuz bir deneyim yaşadığınızda “İşte bu, hep düşündüğüm şeyi kanıtlıyor” sonucuna varırsınız. Tersine, olumlu bir olayda, “Bu bir rastlantıydı. Sayılmaz” dersiniz. Bu eğiliminiz için ödediğiniz bedel yoğun bir acı ve olan güzel şeylerin değerini bilememektedir.
Eğer yaşantınızı “mutlak”lık sınırlarına doğru zorlarsanız, sürekli bunalımda hissedersiniz; çünkü yaptığınız hiçbir şey abartılmış beklentilerinizi karşılamaz.