Bir saat için de olsa yaşadıkları şu üzücü gerçeği unutmak öyle tatlıydı ki! İnsan, hayvan gibi yerlerde süründüğü zaman, hiçbir vakit elde edemeyeceği şeyleri kendisine veren tatlı bir yalan bulunmalıydı yaşamında.
Geceyle ormanda her şey uykuya dalmış, derin bir sessizlik hakim olmuştu. Bu sessizlik insanı koynuna alınca, tabiî biraz gücü kalmışsa, ona neler düşündürüyor! Kişi ancak böyle zamanlarda kendisiyle baş başa kalabiliyor; değerini, değersizliğini işte o zaman anlıyor; vicdanın ne demek olduğunu idrak ediyor.
Keşfettiğim başka bir şey de yaşanan her geçici yenilginin, her başarısızlığın ve her türlü şekle bürünmüş sıkıntının; beraberinde,
yaşananlarla eşdeğer büyüklükte bir fayda tohumu getirdiğidir.
Bazıları için ölmek kolaydı. Uğursuz bir trenin gelmesi yetiyordu, tamamdı bu iş. Ama benim için göklere uçmak ne kadar güçtü. Herkes engel olmak için bacaklarımı tutuyordu.