Sahi neydi bizi hayatta tutan?
Umut mu, acuna olan kinimiz mi yoksa?
Ya artık ikisi de yoksa yüreğinde,
İçindeki boşluk sığmaz olmuşsa koskoca acuna,
Dar geliyorsa evren Kutay Alp'a
Ne yapmalıydı şimdi?
Nereye sığardı kalbi,
Kime gider, kimde kalırdı...
O an Kutay Alp'ın tek istediği oradan kaçıp uzaklaşmaktı. Herkesten her şeyden uzaklaşmak, yok olmak... Ailesinin kaybıyla hayata çok geriden başlamıştı. Şimdi ise hayatı çekilir kılacak son gülü de koparılıp elinden alınmıştı. Sevdiğini söyleyememiş olmanın verdiği pişmanlık, Adberilgen'i bir daha göremeyecek olmanın verdiği ıstırapla birleşerek yüreğini bir köz gibi dağlıyordu.