Üzerine doğru eğilen biri:
–Bitti! -dedi
İvan İlyiç bu sözleri duydu ve içinden tekrarladı: "Bitti! Ölüm bitti... o yok artık!"
Derin bir soluk almak istedi, ama soluğu yarıda kaldı... bedeni birden gevşedi ve öldü.
Ölüm nerede? Ne ölümü? Korku diye bir şey yoktu. Ölüm yoktu ki korku olsun!
Işık vardı ölüm yerine.
–Böyle oluyor demek! -diye mırıldandı birden.- Ah ne mutluluk!
Ne bu şimdi? Ne için bütün bunlar? Olacak şey mi! Böylesine anlamsız, ve iğrenç olabilir mi hayat? Hayat bu kadar anlamsız ve iğrençse, o zaman niye ölünüyor; hem de acılar çekerek?..