10/10
Beğendi
·2025 11. kitabı
Bu kitabı okurken sanki mahallemizden birinin hayatına gizlice tanıklık ediyormuşuz gibi hissettim. Sokakları adımlayan, hayatın küçük detaylarını fark eden insanlar, bizden biri gibi karşımıza çıkıyor. Her öykü, günlük yaşamın içine serpiştirilmiş birer parça gerçeklik taşıyor; karakterler çok canlı, olaylar sahici ve samimi. Okurken kendimi onların yanında yürüyormuş, aynı havayı soluyormuş ve zamanın içinde yaşıyormuş gibi hissettim.
Beni en çok düşündüren öykülere değinmem gerekirse sinan’ın baston ve askı üzerinden anlatıldığı öykü beni derinden etkiledi. Baston geçmişi, yaşlılığı ve anıları temsil ediyor. Sinan’ın babasının da aynı bastonu kullanmış olması, kaybın ve geçmişe duyulan özlemin ağırlığını hissettiriyor. Askı ise kırık olmasa da atılmış; bu da artık hayatta olmayan birinin bıraktığı boşluğu simgeliyor
Toprak öyküsü ise farklı bir derinlik taşıyor. Mezarlık, kendi sessizliğini ve yalnızlığını anlatıyor. Konusu, ölüm ve geride kalanların yalnızlığı üzerine kurulmuş.
Bu kitabın hocama ait olması ise benim için ayrı bir gurur kaynağı. Aynı okulda dersini dinlediğim, yakından tanıdığım bir kişinin böylesine derin ve samimi öyküler yazabilmesi bana ilham veriyor ve okumayı özel bir deneyim hâline getiriyor. Bizler için büyük bir şans, böyle bir hocamızın olması. Daha önce şiir kitabını da okumuştum ve aynı heves, aynı heyecanla bu kitabı okudum; her sayfa, kelimelerin gücünü ve hayatı hissettirmenin büyüsünü yeniden hatırlattı. Bu yüzden Toprağın Fısıltısı benim için; yaşamı ve insanı hissettiren, sıcaklığıyla okurun içinde uzun süre kalan ve ömür boyu okuyucusu olacağım bir eser.
Puan vermedi
Herkes birbirinin yükünü tartıyor, kimse kimseyi olduğuyla kabul etmiyor. Ama ne gariptir ki, bir insan öldüğünde her şey siliniyor. Sanki yaşarken yaptığı hiçbir şey kalmamış gibi, herkes birden yumuşuyor. “İyi adamdı” deniyor arkasından. “Kimseye zararı yoktu, kendi hâlinde yaşardı.” Oysa belki dün aynı adam için söylenenler bundan çok farklıydı.
Orhan Veli tam da bunu görmüş. “Ölünce biz de kirlerimizden arınırız, ölünce biz de iyi adam oluruz” derken bir gerçeği değil, bir alışkanlığı ifşa ediyor. Toplumun ikiyüzlülüğünü. Çünkü biz, yaşarken affetmeyi değil, unuttuğumuzda sevmeyi öğrenmiş bir toplumuz. Ölüm, bir temizlik değil belki, ama yaşayanların vicdanını rahatlatan bir örtüdür. Bu yüzden ölünce herkesin yüzü ak, hikâyesi yarım, anısı güzel kalır.
10/10
2025 5. kitabı
Her şiir bir suskunluğun dili, her mısra bir hatıranın izi gibi…
Faruk hocamın kaleminden doğan İpucu, kelimelerin ötesine geçen, duygunun özüne varan bir eser. Şiirlerin her biri, hayata başka bir pencereden bakmayı öğütlüyor insana. Kimi dizeler bir iç çekiş gibi, kimileri ise zamana bırakılmış yavaş bir yürüyüş gibi.
Bu kitap sadece okunmuyor; satır aralarında duruluyor, düşünülüyor, hissediliyor.
Hiç acele etmeden, her dizede insan biraz daha kendi içine eğiliyor.
Kitabın başında kızınıza ithaf edilmiş o kısa ama içten satırlar ise, esere yumuşak bir kalp izi bırakıyor. O birkaç kelime bile, bir babanın sevgisini, bir insanın içtenliğini hissedebilmek için yeterli oluyor.
Bu yönüyle İpucu, hem bireysel bir iç dünya, hem de evrensel bir duygu çağrısı.
Bir öğrenciniz olarak, böylesine kıymetli bir esere tanıklık etmek benim için hem büyük bir mutluluk hem de bir ilham kaynağı oldu.
Kaleminize, yüreğinize ve emeğinize sağlık hocam.
Nice güzel eserlere, nice gönüllere ulaşmanız dileğiyle…
