Ailenin ataları o aile için öldükten sonra koruyucu ruh statüsüne geçer. Ölen kişinin çocukları veya torunları o kişiyi anmak için kurban kesebilir veya saçı saçabilir. Bugün bu geleneğin izleri ölen kişinin ardından yemek sunma şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Hatta "Ölmüşlerin ruhuna gitsin" biçiminde kullanılan ifadenin Atalar kültü için doğrudan bir bağlantısı olduğu söylenebilir.
Ormanların bir ruhu olduğuna inanan Türkler, ava gittiklerinde dahi lüzumsuz yere ağaç kesmez ve dal kırmazlar. Çünkü ormanlar kuşların, böceklerin ve çeşitli hayvanların yaşam alanıdır. Aynı zamanda orman ruhunu öfkelendirmek istemezler.
Eğer rabbin dileseydi yeryüzünde bulunanların hepsi topluca iman ederdi. Hal böyleyken, mümin olsunlar diye sen tutup insanları zorlayacak mısın!
Yunus/99