Düşünün, sağ ayak baş parmağı bir karyolanın demirinin içinde duran bir adam, ne kadar ciddi olabilir? Hayatı nasıl ciddiye alabilir? Her şey bir anda bir oda ve bir karyola demiri olarak kalıyorsa; her şey nedir?
Bu insanlar böyle. Yaşadığın zaman boyunca vücudiyetine bahçedeki maydanoz kadar önem vermezler. Ölürsün, bu defa da maydanozlara gübre olduğundan söz ederler. Aslında onlar da ne söylediklerini bilmezler ya!
Zaten zevklerle renkler tartışılmazmış. Olur mu hiç? Ne kalıyor ki geriye tartışılacak. Bir şey kalmıyor tabii. Dünyada zevk ve renkten başka kaydadeğer ne var. Üstelik zevkin varlığını farketmek renkli, rengin varlığını farketmek zevkli anlar yaşatır insana.