Hayata nerden başlasam bilemiyorum efsun. epey yürüyorum. Sokaklarda, ağaçların altında. Çıktığım merdivenlerin başında oturup mektup yazıyorum indiğim merdivenlere. Mezarlıkları ziyaret ediyorum sık sık. Anlamaya çalışıyorum. Anlatmaya uğraşıyorum. Üstelik cevap da bekliyorum. Bazen sesini duyuyorum efsun, irkiliyorum. Ne çabuk unutuyor insan ne çabuk alışıyor. Halbuki gittiğin günü hatırlıyorum. O günden bu yana eksiliyorum. Silindikçe hatırımdan sana dair bir şey, daha çok hatırlıyorum seni. Ama kokunu Nereye sakladıysan bulamıyorum.